O Μάρκος Μπότσαρης πρότεινε...

 ‘’ Βρήκαμε σε μια αποθήκη 300 μπαγιονέτες από τα μουσκέτα που είχε φέρει ο Μαυροκορδάτος από την Ευρώπη και ο Μάρκος Μπότσαρης πρότεινε να τις καλογυαλίσουμε, ώστε ν' αστράφτουν στον ήλιο, να τις προσαρμόσουμε σε κοντάρια και να τις τοποθετήσουμε κατά διαστήματα γύρω - γύρω στο κάστρο, ώστε οι Τούρκοι, βλέποντας τόσους λογχοφόρους φρουρούς να συμπεράνουν πως μέσα στην πόλη υπάρχουν πολυάριθμα στρατεύματα... κάναμε ότι μπορούσαμε για να δίνουμε στους Τούρκους την εντύπωση ότι τα στρατεύματα γυμνάζονταν αδιάκοπα. Και ενώ εμείς εξαντλούσαμε όλα τα πιθανά στρατηγήματα, οι στρατιώτες γκρέμιζαν τα σπίτια και κουβαλούσαν τα υλικά. ‘’

Αφήγηση από τον Ιταλό αξιωματικό Μπρέντζερι  για τον Μάρκο Μπότσαρη

ΡΙΦΘΕΝΤΕΣ ΕΞΩ ΤΟΥ ΦΡΟΥΡΙΟΥ ΜΕ ΓΥΜΝΗΝ ΣΠΑΘΗ ΥΠΟ ΤΟΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΝ ΡΑΖΗΚΟΤΣΙΚΑΝ

Σας αναγγέλλομεν ότι προχθές τα ξημερώματα, οι εδώ αδελφοί μας έκαμαν νέα ανδραγαθήματα, άξια της φήμης της πατρίδος των. Έβαλαν πυρ εις μιαν νέαν υπόνομον, της οποία η ευτυχής έκρηξις έπεμψεν εις τον Άδη υπέρ 400 εχθρούς.

Μετά την έκρηξιν, οκτακόσιοι σχεδόν εκλεκτοί Έλληνες οδηγούμενοι υπό τους γενναίους στρατηγούς Κίτσον Τζαβέλλαν, Λάμπρο Βέ’ι’κον και Αθανάσιον Ραζηκότσικαν, ριφθέντες έξω του φρουρίου με γυμνήν σπάθη επροξένησαν μεγίστην φθοράν εις τον εχθρόν, καύσαντες και τα καλάθια από χώμα δια προμαχώντας τους φραγμούς των εχθρών…

Από τους αθλητάς μας αδελφούς δύο μόνον εθανατώθηκαν και πολλοί ολίγοι επληγώθηκαν.

12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1826  ΥΔΡΑ ΕΦΗΜ. ‘’O ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ’’

Κλέφτικος Νταϊφάς - Το αξίωμα του καπετάνιου

ΤΟ ΑΞΙΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ

Το αξίωμα του καπετάνιου,είτε αιρετο είτε κληρονομικό, διατήρησε αίγλη και λαμπρότητα. Η ανακήρυξη ενός παλληκαριού σε καπετάνιο ακολουθούσε έαν εορταστικό τυπικό και τελείτο με επισημότητα που παρέπεμπε στις βυζαντινές δόξες του παρελθόντος τηρουμένων βεβαία των αναλογιών.

Την ημέρα της ανακύρηξης, συνήθως Κυριακή ή εορτή οι άνδρες του ένοπλου σώματος συγκεντρώνονταν στο μεγαλύτερο χωρίο του αρματολικίου(κεφαλοχώρι).

Παρατάσσοταν εν είδει τιμητικού αγήματος με πλήρη πολεμική εξάρτυση σε περίοπτο σημείο στην πλατεία του χωριού ή μπροστά στην εκκλησία. Δίπλα στους ενόπλους στέκονταν οι δημογέροντες και οι προεστοί και πιο πίσω οι χωρικοί. Στο έδαφος, σε  σημείο που να βλέπουν όλοι, άπλωναν την κάπα την οποία θα λάμβανε ο νέος καπετάνιος. Η κάπα συμβόλιζε την εξουσία που αυτός πλέον αναλάμβανε και ήταν πάντα περίτεχνα διακοσμημένη και κεντημένη (Σε διάφορα λαογραφικά μουσεία και αλλού έχουν διασωθεί και εκτίθενται κάπες καπετάνιων πραγματικά αριστουργήματα τέχνης).

Η διαδικασία ανακύρηξης συνεχιζόταν ως εξής: ο νέος καπετάνιος καθόταν με σταυρωμένα τα πόδια επάνω στην κάπα. Το πρωτοπαλλήκαρο και τρείς ακόμα άνδρες έπιαναν γερά την κάπα, ένας σε κάθε γωνία. Την σήκωναν στον αέρα, μαζί με τον καπετάνιο,τρεις φορές συνεχόμενα. Οι παρευρισκόμενοι ξεσπούσαν σε σε πανηγυρισμούς φωνάζοντας «άξιος» και οι παπάδες ευλογούσαν. Οι παρατεταγμένοι άνδρες πυροβολούσαν τμηματικά στον αέρα. Στην συνέχεια περνούσαν όλοι μπροστά απο τον καπετάνιο, ένας ένας, δίνοντας του την ίδια πάντα ευχή: « να πάει απο βόλι», να μη πεθάνει απο γεράματα και απο φυσικό θάνατο. Ακολουθούσε γλέντι με φαγητό ,τραγούδι και χορό.

 Αρματολοί & Κλέφτες – Οι πολεμιστές του σκλαβομένου γένους

ΟΜΟΡΦΕΣ ΟΙ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΤΙΣΣΕΣ

ΟΜΟΡΦΕΣ ΟΙ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΤΙΣΣΕΣ

‘’ Πήχτρα ο λαός στο μουράγιο, πανηγυρική υποδοχή, τουφεκίδι κανονιές και χίλιες κραυγές ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Το Μεσολόγγι θεόφτωχο και ρυπαρό.

Όμορφες οι Μεσολογγίτισσες, τα μαλλιά τους σε μακριές κοτσίδες φορτωμένες με νομίσματα. Οι περισσότερες τα έβαφαν με κίνα. Οι πιο φιλάρεσκες έβαφαν τα χείλη τους και με πράσινο φλούδι καρυδιού.

Είχε αρχίσει η οχύρωση του Μεσολογγίου, έσκαψαν μια τάφρο, διοχετεύοντας τα νερά από την λιμνοθάλασσα για να χωρίσουν την πόλη από την γύρω περιοχή, αλλά τα έργα είχαν πάρει στραβό δρόμο. Για να μη θυσιάσουν δυο απομονωμένες εκκλησίες έδωσαν, χωρίς λόγο μεγαλύτερο μάκρος στο όρυγμα κι έτσι η ευλαβική χειρονομία πολλαπλασίασε τις δυσκολίες της άμυνας….’’

MAXIME RAYBAUD – Γάλλος νεαρός απόστρατος λοχαγός, έφθασε στο Μεσολόγγι την 3^η Αυγούστου 1821 από την Μασσαλία με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο μαζί με άλλους Ευρωπαίους Αξιωματικούς, έγραψε δίτομο χρονικό στο Παρίσι το 1924 και περιγράφει την πρώτη διετία του ξεσηκωμού.