ΡΙΦΘΕΝΤΕΣ ΕΞΩ ΤΟΥ ΦΡΟΥΡΙΟΥ ΜΕ ΓΥΜΝΗΝ ΣΠΑΘΗ ΥΠΟ ΤΟΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΝ ΡΑΖΗΚΟΤΣΙΚΑΝ

Σας αναγγέλλομεν ότι προχθές τα ξημερώματα, οι εδώ αδελφοί μας έκαμαν νέα ανδραγαθήματα, άξια της φήμης της πατρίδος των. Έβαλαν πυρ εις μιαν νέαν υπόνομον, της οποία η ευτυχής έκρηξις έπεμψεν εις τον Άδη υπέρ 400 εχθρούς.

Μετά την έκρηξιν, οκτακόσιοι σχεδόν εκλεκτοί Έλληνες οδηγούμενοι υπό τους γενναίους στρατηγούς Κίτσον Τζαβέλλαν, Λάμπρο Βέ’ι’κον και Αθανάσιον Ραζηκότσικαν, ριφθέντες έξω του φρουρίου με γυμνήν σπάθη επροξένησαν μεγίστην φθοράν εις τον εχθρόν, καύσαντες και τα καλάθια από χώμα δια προμαχώντας τους φραγμούς των εχθρών…

Από τους αθλητάς μας αδελφούς δύο μόνον εθανατώθηκαν και πολλοί ολίγοι επληγώθηκαν.

12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1826  ΥΔΡΑ ΕΦΗΜ. ‘’O ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ’’

Κλέφτικος Νταϊφάς - Το αξίωμα του καπετάνιου

ΤΟ ΑΞΙΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ

Το αξίωμα του καπετάνιου,είτε αιρετο είτε κληρονομικό, διατήρησε αίγλη και λαμπρότητα. Η ανακήρυξη ενός παλληκαριού σε καπετάνιο ακολουθούσε έαν εορταστικό τυπικό και τελείτο με επισημότητα που παρέπεμπε στις βυζαντινές δόξες του παρελθόντος τηρουμένων βεβαία των αναλογιών.

Την ημέρα της ανακύρηξης, συνήθως Κυριακή ή εορτή οι άνδρες του ένοπλου σώματος συγκεντρώνονταν στο μεγαλύτερο χωρίο του αρματολικίου(κεφαλοχώρι).

Παρατάσσοταν εν είδει τιμητικού αγήματος με πλήρη πολεμική εξάρτυση σε περίοπτο σημείο στην πλατεία του χωριού ή μπροστά στην εκκλησία. Δίπλα στους ενόπλους στέκονταν οι δημογέροντες και οι προεστοί και πιο πίσω οι χωρικοί. Στο έδαφος, σε  σημείο που να βλέπουν όλοι, άπλωναν την κάπα την οποία θα λάμβανε ο νέος καπετάνιος. Η κάπα συμβόλιζε την εξουσία που αυτός πλέον αναλάμβανε και ήταν πάντα περίτεχνα διακοσμημένη και κεντημένη (Σε διάφορα λαογραφικά μουσεία και αλλού έχουν διασωθεί και εκτίθενται κάπες καπετάνιων πραγματικά αριστουργήματα τέχνης).

Η διαδικασία ανακύρηξης συνεχιζόταν ως εξής: ο νέος καπετάνιος καθόταν με σταυρωμένα τα πόδια επάνω στην κάπα. Το πρωτοπαλλήκαρο και τρείς ακόμα άνδρες έπιαναν γερά την κάπα, ένας σε κάθε γωνία. Την σήκωναν στον αέρα, μαζί με τον καπετάνιο,τρεις φορές συνεχόμενα. Οι παρευρισκόμενοι ξεσπούσαν σε σε πανηγυρισμούς φωνάζοντας «άξιος» και οι παπάδες ευλογούσαν. Οι παρατεταγμένοι άνδρες πυροβολούσαν τμηματικά στον αέρα. Στην συνέχεια περνούσαν όλοι μπροστά απο τον καπετάνιο, ένας ένας, δίνοντας του την ίδια πάντα ευχή: « να πάει απο βόλι», να μη πεθάνει απο γεράματα και απο φυσικό θάνατο. Ακολουθούσε γλέντι με φαγητό ,τραγούδι και χορό.

 Αρματολοί & Κλέφτες – Οι πολεμιστές του σκλαβομένου γένους

ΟΜΟΡΦΕΣ ΟΙ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΤΙΣΣΕΣ

ΟΜΟΡΦΕΣ ΟΙ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΤΙΣΣΕΣ

‘’ Πήχτρα ο λαός στο μουράγιο, πανηγυρική υποδοχή, τουφεκίδι κανονιές και χίλιες κραυγές ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Το Μεσολόγγι θεόφτωχο και ρυπαρό.

Όμορφες οι Μεσολογγίτισσες, τα μαλλιά τους σε μακριές κοτσίδες φορτωμένες με νομίσματα. Οι περισσότερες τα έβαφαν με κίνα. Οι πιο φιλάρεσκες έβαφαν τα χείλη τους και με πράσινο φλούδι καρυδιού.

Είχε αρχίσει η οχύρωση του Μεσολογγίου, έσκαψαν μια τάφρο, διοχετεύοντας τα νερά από την λιμνοθάλασσα για να χωρίσουν την πόλη από την γύρω περιοχή, αλλά τα έργα είχαν πάρει στραβό δρόμο. Για να μη θυσιάσουν δυο απομονωμένες εκκλησίες έδωσαν, χωρίς λόγο μεγαλύτερο μάκρος στο όρυγμα κι έτσι η ευλαβική χειρονομία πολλαπλασίασε τις δυσκολίες της άμυνας….’’

MAXIME RAYBAUD – Γάλλος νεαρός απόστρατος λοχαγός, έφθασε στο Μεσολόγγι την 3^η Αυγούστου 1821 από την Μασσαλία με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο μαζί με άλλους Ευρωπαίους Αξιωματικούς, έγραψε δίτομο χρονικό στο Παρίσι το 1924 και περιγράφει την πρώτη διετία του ξεσηκωμού.

ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΓΙΟΡΤΑΣΑΝ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΙΟΡΤΗ. ΑΝΑΨΑΝ ΦΩΤΙΕΣ ΠΑΝΤΟΥ ΚΙ ΕΠΑΙΖΑΝ ΤΑ ΝΤΑΟΥΛΙΑ ΚΙ ΟΙ ΖΟΥΡΝΑΔΕΣ

Ο Χουσείν έκαμε κατά που τον ορμήνεψε. Έφτασε γρήγορα στην Κλείσοβα. Βαρούσε, σκότωνε, παρακινούσε τους Αράπηδες.

-             -Ντροπή, μας ξέκαμουν τουτ’ οι αχαμνοί! Φώναζε.

Τον ακούει ένα παιδί από την Κλέισοβα.

-            - Αχαμνοί ξεαχαμνοί ,εδώ μέσα θα σας θάψομε! Φώναζε. Όλους θα σας ρίξομε στη θάλασσα!

-            -Τι  ‘πες ωρέ ! Φωνάζει κάποιος απ’ το πλάι του Χουσείν.

-            -Τώρα θα δεις ! Λέει το παιδί με την ψιλή φωνή του.

Ο αράπης έπιασε τα γένια του. Λέει ο άλλος στα Ελληνικά.

-            -Τι λές, ωρέ ! Εσένα έβαλαν οι δικοί σου να φυλάς την ντάπια; Σαν τι ‘ναι που θα κάμεις; Πού θα πάς; Από πού θα βγείς;

Κάγχασε κι ο Χουσείν.

-             -Τώρα θα δεις, ξανάπε το παιδί με την ψιλή φωνή του. Εμείς εδώ και τα παιδιά φυλάνε ντάπια και σκοτώνουν από σας!

Και του φυτεύει μια στο κούτελο.

-               -Ντροπή! Πρόφτασε να φωνάξει ο Μπέης και πέφτει κάτω.

Πάει ψόφησε εκειδά ο Χουσείν. Γλιτώσαμε απ’ ένα σκύλο. Οι άλλοι λάκησαν. Κι όπως η νύχτα ήταν αφέγγαρη δεν έβλεπαν κι έριχναν αναμεταξύ τους.

Βαρούσε τούρκος τούρκο , τούρκος αράπη, βγήκαν κι οι Μεσολογγίτες από μέσα και χτυπούσαν στο σωρό. Έγινε μακελειό! Κουβαλήσανε στην πόλη ως τρείς χιλιάδες ντουφέκια και μπαλάσκες οι δικοί μας. Και τότε γιόρτασαν την τελευταία γιορτή.

Μόλις πήρε να περπατάει η νύχτα βγήκαν τα γυναικόπαιδα στους δρόμους, κι οι λαβωμένοι με τα δεκανίκια κι οι γερόντοι σύρθηκαν ως τα παραθύρια.

Άναψαν φωτιές παντού κι έπαιζαν τα νταούλια κι οι ζουρνάδες. Κι απάνω στους τάφους άναψε το γλέντι… Κι ας έριχνε ασταμάτητα ο εχθρός . Και κράτησε το τραγούδι κι ο χορός ως την αυγή.

Ελένη Χωρεάνθη – Μεσολόγγι η πολιτεία του νερού.  Σελ 194 & 195

Η ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΔΥΤΙΚΗΣ ΧΕΡΣΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΔΥΤΙΚΗΣ ΧΕΡΣΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η παντελής απελπισία, αποτέλεσμα του σκληροτάτου ζυγού της οθωμανικής  τυραννίας έβαλεν εις τας χείρας των Ελλήνων τα όπλα ησθάνθησαν ότι δεν ημπορούσαν πλέον να ζήσουν εις την πατρίδα των, αλλ΄ ή αυτήν έπρεπε ν’ αφήσουν ή υπο την μάστιγαν της τυραννίας των δεσμωτηρίων ν΄αποθάνουν, μη δυνάμενοι να εκπληρώσουν τα υπέρ την δύναμιν των ζητήματα των τυράννων των, ή με μέρος του αίματος των να εξαγοράσουν εκείνο των  επιλοίπων αδελφών των, των γυναικών και τέκνων. ΑΠΕΦΑΣΙΣΑΝ ΤΟ ΤΡΙΤΟΝ ΚΑΙ ΕΛΑΒΟΝ ΤΑ ΟΠΛΑ…

 ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ - ΕΝ ΕΤΕΙ ΧΙΛΙΟΣΤΩ ΟΚΤΑΚΟΣΙΟΣΤΩ ΕΙΚΟΣΤΩ ΠΡΩΤΩ