Η απόφαση

‘’...Bλέποντες τόν εαυτόν μας, τό στράτευμα καί τούς πολίτας, εν γένει μικρούς καί μεγάλους παρ ελπίδα εστερημένους από όλα τά κατεπείγοντα αναγκαία τής ζωής πρό 40 ημέρας καί ότι επληρώσαμεν τά χρέη μας ως πιστοί στρατιώται τής πατρίδος εις στενήν πολιορκίαν ταύτην καί ότι, εάν μίαν ημέραν υπομείνωμεν περισσότερον, θέλομεν αποθάνει όρθιοι εις τούς δρόμους όλοι.. Θεωρούντες εκ τού άλλου ότι μάς εξέλιπεν κάθε ελπίς βοηθείας καί προμηθείας τόσον από τήν θάλασσαν καθώς καί από τήν ξηράν, ώστε νά δυνηθώμεν νά βαστάξωμεν, ενώ ευρισκόμεθα νικηταί τού εχθρού, αποφασίσαμεν ομοφώνως: H έξοδος μας νά γίνη βράδυ εις τάς δύο ώρας τής νυκτός 10 Aπριλίου, ημέρα Σάββατον καί ξημερώνοντας τών Bαϊων, κατά τό εξής σχέδιον, ή ελθη ή δέν έλθη βοήθεια...

Eν Mισολογγίω 10 Aπριλίου 1826.‘’

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

ΑΥΤΟΣ ΗΤΟΝ Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡ ΤΩΝ Ο ΠΟΛΕΜΙΚΟΣ , ΗΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΜΟΙΑΣΗΣ ΜΕ ΤΑ ΠΛΕΟΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΑ , ΤΑ ΠΛΕΟΝ ΤΡΟΜΕΡΑ ΚΑΙ ΣΚΛΗΡΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕ ΑΓΓΕΛΟΥΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΝΑΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΙΣ.


  ‘’…..Η Φρουρά είχεν συνειθίσει να βαστά το τζαπί , το φκυάρι μαζί και το ντουφέκι εις στο χέρι. Ότι ημπορούσε να δίδη άνεσιν εις τον εαυτόν της, ήτον να τρέχη από τον πόλεμο εις την εργασίαν, και από την εργασίαν εις τον πολεμον. Ιδού η διασκέδασις των , και με το σπαθί εις την μέσην ή το γιαταγάνι εις το ζωνάρι, μα ζί με ταις πιστόλαις να έχη σιμά το πετζί(τομάρι) να ζυμώνη και να ψήνη το ψωμί , το γουδί δια την σκορδαλιάν του(να δροσίζεται), τέλος να μαγειρευή κανένα ψαράκι, όλα αυτά να τα κάμνη εις την θέσιν του όπου ευρισκετο, και νύκτα ημέρα ακούραστος να εργάζεται.

Αξιωματικοί και στρατιώται αμίμητοι δια την καρτερίαν, αμίμητοι δια την αφοβίαν, αμίμητοι δια την κακοπάθειαν και κόπους, αμίμητοι  δια την ομόνιαν των τότες, δεν ήκευρεν με τι  να τους παρομοιάση κανεις. Ημπορούσες να τους παρομοιάσης με τα πλέον άγρια ζώα , τα πλέον τρομερά και σκληρά , την ώραν του πολέμου με τους εχθρούς και με αγγέλους εις τας αναμεταξύ των σχέσεις

Δεμένα τα μανίκια των υποκαμίσων των όπισθεν εις ταις πλάταις, με τους βραχίονες έξω, τρέχοντες να δώσουν βοήθειαν όπου ακούγετο αυξανόμενος ο πόλεμος, έτρεχαν ώσαν τυφλοί εις την φωτιά. Αυτός ήτον ο χαρακτήρ των ο  πολέμικός…… ‘’

Η παραμικρά δραστηριότης να ακολουθούσεν , ως προς τον ντουφεκισμόν εις κανένα των προμαχώνων , άφηναν όλοι τα γουδιά τους, τους τεντζερέδες , τα πετζιά, την καλύβα , την κάπα, και έτρεχαν αφρισμένοι , να πιουν εχθρικόν αίμα.  
Οι τοποθετημένοι π.χ. εις εκείνον τον προμαχώνα, μόλις πυροβολούσαν τον πρώτον, και πλέον η συρροή δεν τους έδιδεν αράδα να πυροβολήσουν κατά των εχθρών.  Παύοντας ο δραστήριος πόλεμος , εδιηγείτο ο καθείς τα παράξενα της συμπλοκής, άλλος εδώ γελούσεν  , άλλος χόρευεν , και επειδή οι Τούρκοι ήτον τόσον πλησίον και τα άκουγον , η ευθυμία των εσκλήρυνεν , και λύσσιαζαν περισσότερο , από την μανία των. ‘’


ΝΙΚΟΛΑΟΥ Κ. ΚΑΣΟΜΟΥΛΗ ,  Ενθυμήματα Στρατιωτικά της Επανάστασης Των Ελλήνων 1821- 1833.

‘’ Οι δε Μεσολογγίται εις όλον το διάστημα της πολιορκίας έδωκαν άπειρα δείγματα της καρτερίας και γενναιοψυχίας των , διότι ήταν εκ των πρώτων, όπου να ριψοκινδυνεύουν , οι πρώτοι εις τας μάχας και όπου ηρίστευον ελάμβαναν μόνοι σχεδόν και πάντοντε μέρος εις τας εξόδους , αφήνοντες κατά ταύτας τους πλειότερους νεκρούς και επέστρεφαν με τους περισσότερους τραυματίας. Εφύλαττον δε πάντοτε τας πλέον επικινδύνους θέσεις και ως πυροβολισταί εις τα κανονοστάσια και με τα τουφέκια εστέκοντο εις τας επάλξεις ’’ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΣΠΥΡΟΜΗΛΙΟΣ