Η απόφαση

‘’...Bλέποντες τόν εαυτόν μας, τό στράτευμα καί τούς πολίτας, εν γένει μικρούς καί μεγάλους παρ ελπίδα εστερημένους από όλα τά κατεπείγοντα αναγκαία τής ζωής πρό 40 ημέρας καί ότι επληρώσαμεν τά χρέη μας ως πιστοί στρατιώται τής πατρίδος εις στενήν πολιορκίαν ταύτην καί ότι, εάν μίαν ημέραν υπομείνωμεν περισσότερον, θέλομεν αποθάνει όρθιοι εις τούς δρόμους όλοι.. Θεωρούντες εκ τού άλλου ότι μάς εξέλιπεν κάθε ελπίς βοηθείας καί προμηθείας τόσον από τήν θάλασσαν καθώς καί από τήν ξηράν, ώστε νά δυνηθώμεν νά βαστάξωμεν, ενώ ευρισκόμεθα νικηταί τού εχθρού, αποφασίσαμεν ομοφώνως: H έξοδος μας νά γίνη βράδυ εις τάς δύο ώρας τής νυκτός 10 Aπριλίου, ημέρα Σάββατον καί ξημερώνοντας τών Bαϊων, κατά τό εξής σχέδιον, ή ελθη ή δέν έλθη βοήθεια...

Eν Mισολογγίω 10 Aπριλίου 1826.‘’

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

ΑΔΕΛΦΕ , ΑΝ ΣΩΣΩΜΕΝ ΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ , ΤΟΤΕ ΣΩΖΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΙΣ




 

ΑΔΕΛΦΕ , ΑΝ ΣΩΣΩΜΕΝ ΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ , ΤΟΤΕ ΣΩΖΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΙΣ

«Αδελφέ» , έγραφε ο Ζαΐμης σε μια επιστολή του προς τον Καν. Δεληγιάννη «Από τα γράμματα των πολιορκημένων βλέπεις εις ποιαν απεπλισίαν εφθάσαμε και ημείς και όλη η πατρίς, και βεβαίως , αν χάσωμεν αυτό το Μισολόγγι , συγκαταστρέφεται μ’ αυτό και η πατρίς! Αν σώσωμεν το Μισολόγγι , τότε σώζεται και η πατρίς!» .

Την απόφαση άλλωστε  των Πελοποννησίων να βοηθήσουν αναφέρει πάλι ο ίδιος ο Ζαΐμης σε βιογραφικό του σημείωμα: « Ανταμωθέντες μετα του πει και Κυρίου Κανέλλου Δηλιγιάννη διορισμένου και αυτού εις την ιδίαν πολιορκίαν, και εσυμφωνήσαμεν να μεταβώμεν εις το Μισολόγκι πολιορκούμενων  παρά των Κιοταγί και Ομέρ Πασα τότε κινδυνεύοντος (κατά τας εκθέσεις του κυρίου Μαυροκορδάτου και του αοιδίμου Μάρκου Μπότζαρη ευρεσκομένου εκεί) να κυριευθή παρά των Τούρκων δια την έλλειψιν της ανηκούσης δυνάμεως προς αντίκρουσιν.
Αναφέραμεν  την αποφασίν μας προς την κυβέρνησιν , η κυβέρνησις την ενέκρινεν και ημείς απεράσαμεν εις Μισολόγκι……. »      


ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ – Μια Μαρτυρία  σελ. 4 & 5 – ΛΟΥΚΙΑ ΔΡΟΥΛΙΑ
(Ανάτυπο από την ΕΠΕΤΗΡΙΔΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ 1972)