Η απόφαση

‘’...Bλέποντες τόν εαυτόν μας, τό στράτευμα καί τούς πολίτας, εν γένει μικρούς καί μεγάλους παρ ελπίδα εστερημένους από όλα τά κατεπείγοντα αναγκαία τής ζωής πρό 40 ημέρας καί ότι επληρώσαμεν τά χρέη μας ως πιστοί στρατιώται τής πατρίδος εις στενήν πολιορκίαν ταύτην καί ότι, εάν μίαν ημέραν υπομείνωμεν περισσότερον, θέλομεν αποθάνει όρθιοι εις τούς δρόμους όλοι.. Θεωρούντες εκ τού άλλου ότι μάς εξέλιπεν κάθε ελπίς βοηθείας καί προμηθείας τόσον από τήν θάλασσαν καθώς καί από τήν ξηράν, ώστε νά δυνηθώμεν νά βαστάξωμεν, ενώ ευρισκόμεθα νικηταί τού εχθρού, αποφασίσαμεν ομοφώνως: H έξοδος μας νά γίνη βράδυ εις τάς δύο ώρας τής νυκτός 10 Aπριλίου, ημέρα Σάββατον καί ξημερώνοντας τών Bαϊων, κατά τό εξής σχέδιον, ή ελθη ή δέν έλθη βοήθεια...

Eν Mισολογγίω 10 Aπριλίου 1826.‘’

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Ο ΝΤΟΥΛΑΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΙΑ (Δ.Υ. 61991/ 17-10-1888)



‘’Αυτοί οι στρατιώτες των όρεων φορούν άσπρες σφιχτές  περισκελίδες και ένα μπλέ χιτώνα που τονίζει την μέση τους... ‘’  Ε. Τιρό, ανταποκριτής γαλλικού περιοδικού ‘’ Le tour de monde 1898

Ο ντουλαμάς αρχικά φορέθηκε απο τους ορεσίβους  εύζωνες (Δ.Υ. 61991/ 17-10-1888) που σημερινούς στρατιωτικούς όρους θα λέγαμε ήταν οι ειδικές δυνάμεις της τότε εποχής και ξεχώριζαν για τις ξεχωριστές ικανότητες από τα υπόλοιπα στρατιωτικά σώματα. Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή που μας δίνει ο Γάλλος ανταποκριτής,  Στο κεφάλι τους φορούν ένα είδος κόκκινου σκούφου και στα πόδια κάτι παράξενα παπούτσια με γυριστή μύτη, στολισμένα με μια φούντα από μαύρο μαλλί.  Αυτοί οι άνδρες διαθέτουν καταπληκτική ευκινησία. Περνούν από μονοπάτια, όπου μόνο κατσίκια θα κατάφερναν να σκαρφαλώσουν και αναρριχώνται σ’ ένα βουνό, με ντουφέκι στο χέρι, σακίδιο στον ώμο και ιλιγγιώδη ταχύτητα.’’ Με το βασιλικό διάταγμα της 12ης Δεκεμβρίου του 1867 σχηματίζονται τέσσερα  ευζωνικά τάγματα των πέντε λόχων για την απαραίτητη φύλαξη των συνόρων. Η δύναμη του κάθε τάγματος ήταν 644 στρατιώτες. Στο Αγρίνιο είχε την έδρα του το 1ο τάγμα με διακριτικό το κόκκινο κολλάρο στην φέρμελη.

Κατά την προσφιλή συνήθεια των ανδρών που υπηρετούν στον στρατό (εώς και σήμερα) μετά την απόλυση τους κρατούν την στρατιωτική τους ενδυμασία ως ενθύμιο. Λαμβάνοντας υπόψιν όλες τις δυσκολίες της τότε εποχής στο θέμα της ένδυσης ο ντουλαμάς μετατράπηκε από στρατιωτικό ένδυμα σε  καθημέρινο ένδυμα, έτσι λοιπόν από το 1890 και έπειτα ο ντουλαμάς συνυπάρχει με την φουστανέλλα. Θεωρούμε λοιπον ότι ο ντουλαμάς έγινε ένδυμα καθημερινής χρήσης(για πρακτικούς λόγους) με ιστορική σημασία και φορέθηκε αρκετές δεκαετίες μετά την ‘Εξοδο του Μεσολογγίου και αρκετά χρόνια πρίν τον Μακεδονικό αγώνα.






‘’ Οι δε Μεσολογγίται εις όλον το διάστημα της πολιορκίας έδωκαν άπειρα δείγματα της καρτερίας και γενναιοψυχίας των , διότι ήταν εκ των πρώτων, όπου να ριψοκινδυνεύουν , οι πρώτοι εις τας μάχας και όπου ηρίστευον ελάμβαναν μόνοι σχεδόν και πάντοντε μέρος εις τας εξόδους , αφήνοντες κατά ταύτας τους πλειότερους νεκρούς και επέστρεφαν με τους περισσότερους τραυματίας. Εφύλαττον δε πάντοτε τας πλέον επικινδύνους θέσεις και ως πυροβολισταί εις τα κανονοστάσια και με τα τουφέκια εστέκοντο εις τας επάλξεις ’’ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΣΠΥΡΟΜΗΛΙΟΣ