Η απόφαση

‘’...Bλέποντες τόν εαυτόν μας, τό στράτευμα καί τούς πολίτας, εν γένει μικρούς καί μεγάλους παρ ελπίδα εστερημένους από όλα τά κατεπείγοντα αναγκαία τής ζωής πρό 40 ημέρας καί ότι επληρώσαμεν τά χρέη μας ως πιστοί στρατιώται τής πατρίδος εις στενήν πολιορκίαν ταύτην καί ότι, εάν μίαν ημέραν υπομείνωμεν περισσότερον, θέλομεν αποθάνει όρθιοι εις τούς δρόμους όλοι.. Θεωρούντες εκ τού άλλου ότι μάς εξέλιπεν κάθε ελπίς βοηθείας καί προμηθείας τόσον από τήν θάλασσαν καθώς καί από τήν ξηράν, ώστε νά δυνηθώμεν νά βαστάξωμεν, ενώ ευρισκόμεθα νικηταί τού εχθρού, αποφασίσαμεν ομοφώνως: H έξοδος μας νά γίνη βράδυ εις τάς δύο ώρας τής νυκτός 10 Aπριλίου, ημέρα Σάββατον καί ξημερώνοντας τών Bαϊων, κατά τό εξής σχέδιον, ή ελθη ή δέν έλθη βοήθεια...

Eν Mισολογγίω 10 Aπριλίου 1826.‘’

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ



                                                     

Η συντροφιά του ήταν ένα μικρό σκυλάκι κ’ η ελπίδα του λυτρωμού  του  από  τον  κίντυνο ήταν ένα  άλογο . Στο  δρόμο  έτυχε  μια  μέρα  στρατιώτες  να  μαλλώνουν  ίσα-ίσα  για ένα άλογο, ποιοι να το πρωτοπάρουν και τροφοί να το κάνουνε.
‘’- Πάρτε το δικό μου άλογο παιδιά μου, και μη μαλλώνετε ’’, είπε ο Άρχηγός , κ’ ‘εδωσε τ’ άλογο μαζί με της ζωής του την απαντοχή.

Την  παραμονή  της   εξόδου  ο   χουσμεκιάρης  ( ο   πιστός  του  δούλος) ,  εκεί  που  όλοι ετοιμάζονταν ,  έπιασε  κρυφά κ’ έσφαξε  το  σκυλάκι ,  το μαγείρεψε  κ’ έδωσε του αφέντη του να φάη, κ’ έφαγε και αυτός .  Ο αφέντης του τονέ ρώτησε μεσ’ τι ήταν αυτό το έυρημα. ‘’- Τυφλοπόντικο, αφέντη τόβρα τυχερά σε μια τρύπα, χωμένο μεσ’ το χώμα. Έτσι θα πάρης λίγη δύναμη πριν ξεκινήσουμε’’
Έσκυψε ο γέρος  κ’ έτρωγε  ,  μα  κάλεσε και το σκυλάκι   να  του  δώση …  τα  ίδια του τα κόκκαλα. Το σκυλάκι δεν ερχότανε, και τότε ο άμοιρος ένοιωσε την αλήθεια.
‘’- Καλύτερα να πέθαινα της πείνας παρά να μου σφάξεις το σκυλί ’’ είπε με βαριά καρδιά ο άμοιρος , και ο δούλος θαρρετά του αποκρίθηκε.
‘’- Αύριο πεθαίνεις κ’ η αφεντιά σου κ’ εγώ, αφέντη μου ,  μα  το  σκυλάκι  σου   θα πούμε  πως μας έδωσε αντιψύχι ως τότε (δύναμη) για να πεθάνωμε σαν άντρες, ορθοί στα ποδάρια  μας , κι’ όχι να πέσωμε στο δρόμο άψυχοι από την πείνα.
 
Εφημερίδα Μέριμνα 7 Σβρ. 1876